Reisverslag familie Woldring-de Vries Afdrukken E-mailadres

Reisverslag van familie Woldring-de Vries, zij hebben van 20 september t/m 24 oktober 2010 twee Centraal-Sulawesi bouwstenen en een op maatgemaakte rondreis naar de Molukken gemaakt.



Ook in 2010 kozen wij weer voor Indonesië voor onze vakantie, omdat het ons altijd prima bevalt. Naar aanleiding van onze ervaring van vorig jaar met Green Canyon Reizen was de keuze eigenlijk snel gemaakt en wederom werd het de genoemde organisatie. 20 september vertrokken we met Emirates Airlines via Dubai naar Indonesië. Na een lange vlucht via Jakarta zijn we met de binnenlandse vlucht van Lion Air naar Manado gevlogen waar we laat in de avond arriveerden.

De volgende dag een dagje Manado, shoppen, geld wisselen e.d, want waar we naar toe gaan is het wisselen nog niet zo bekend. Neem van ons aan dat wisselen in Halmaheira alleen nog maar kan in Tobelo, als je geluk hebt.
De dag erop en na wat geacclimatiseerd te zijn met het vliegtuig voor een uurtje naar Ternate. Een eiland in de Molukken waar we een jaar of 4 geleden reeds waren geweest. Een prachtig hotel, met zwembad, nabij het voetbalstadion, met uitzicht over de gehele stad. De dag daarop per speedboot naar Halmaheira ons einddoel. Na een vaart van ongeveer een uur naar Sofifi voor een publieke taxi naar Galela. Een rit van ongeveer 7 uren. Onderweg veel gezien.
Er moet gezegd worden toerisme staat nog in de kinderschoenen op dit eiland en het vervoer is een groot probleem. De weg was overigens prima. Aangekomen in Galela, werden we ondergebracht in een soort van homestay, met een prachtig zicht over het belendende meer. Tegen de avond naar een vorm van kermis gegaan, waar we uiteindelijk meer een attractie waren dan het reuzenrad en alle overige spelletjes tesamen. Een leuke avond.
De volgende twee dagen veel rondgereden achter op een brommertje samen met de gids en een assistent. Veel gezien o.a. mooie meren in de omgeving, een Japanse grot, van de oorlog, en een prachtige warmwaterbron waar de gehele omgeving zich wast, de was doet, veel gezelligheid.
Hierna naar Tobelo, de zogenaamde hoofdstad van Halmaheira. Een levendig stadje.
In deze omgeving een aantal dagen gesnorkeld, als mede een groot aantal onbewoonde eilandjes bezocht. Alhier in de omgeving een aantal watervallen bezocht, waarbij het wel enige behendigheid vraagt van de bezoeker om er te komen. Het viel niet mee eerlijk gezegd. Tevens een 2-daagse trip gedaan naar een vulkaan zo’n 20 km vanuit Tobelo. Eerst wederom op het brommertje, zo’n 3 uren, waarbij je het gevoel krijgt dat je spieren hebt op plekken die je niet kende. Erg inspannend allemaal.
Daarna een jungletrekking van zo’n 5 tot 6 uren. Gelukkig was het droog, maar het viel niet mee. Uiteindelijk bij de aankomst, en overnachtingsplek was alles we de moeite waard.
Er werd door de locale gids een zeiltje gespannen waar we uiteindelijk onder sliepen in een bedding van een droge rivier. De vulkaan, redelijk actief kreunde de gehele nacht erop los maar erg vermoeid als we waren, merkte je daar na ongeveer 15 minuten weinig van. De gehele nacht had het goed geregend, maar dit drukte de pret niet.
De volgende dag na een bezoek aan de krater, terug via het zelfde pad, gelukkig ging dit naar beneden en duurde korter. Als tip voor de volgende beklimmer kunnen we zeggen, neem goede wandelschoenen mee, en probeer je conditie op te vijzelen want anders is het knap zwaar zoals wij het hebben ervaren.
Hierna een dagje niets en de volgende dag een bezoek aan de zogenaamde Orang Asli van Tobelo en omgeving. Alhier wonen in de bergen een zo’n 500 mensen op een primitieve manier wat erg leuk is om te zien. Dan kan je zien hoe het ook kan. Op de terugweg een bezoekje aan het zogenaamde Kupa-Kupa beach. Een strandje met een homestay gerund door een 67-jarige Duitser met zijn Indische vrouw. Een leuke locatie voor een dagje.
Vele inwoners van Tobelo verbrengen alhier hun vrije zondag door, i.v.m. goed kunnen zwemmen en lekker kunnen eten.
De komende drie dagen onderweg met een speedboot, van ongeveer 2 uren, naar het noordelijke eiland van Halmaheira, genaamd Morotai. Een prima eiland om bij de nabij gelegen eilandjes te snorkelen. Alhier zijn de Amerikanen geland en had Mc Arthur zijn schuilplaats in de 2e wereldoorlog. De luchthaven nog gezien als mede enige landingsvaartuigen uit die tijd. Helaas werden we beiden een nachtje en een halve dag ziek van verkeerd ijs in een drankje. Gelukkig ging alles de volgende dag weer goed.
Hierna terug naar de vaste wal op een zondag en dan kom je erachter dat Halmaheira, zeker in het noorden erg christelijk is. Er gebeurd domweg gewoon niets. Zelfs het vervoer was moeilijk te regelen. Via een andere weg, de kustweg terug naar het zuiden naar Jailolo. Een zeer streng islamitisch dorpje, aan de kust met zicht op Ternate en Tidore. Alhier geslapen in een homestay zo’n 50 meter naast de moskee in aanbouw. Geheid dat je iedere morgen wakker bent rond 04:45 uur. Een wekker is dus niet nodig.
De volgende dag in de omgeving naar enige oorspronkelijke huizen gekeken en deze gevonden. Tegen de middag met de speedboot terug naar Ternate.
Alhier gesnorkeld en vroeg het bed in. Neem van ons aan dat 12 dagen op een brommertje, achterop voor een Europeaan met zijn iets wat bredere billen geen gemakkelijke opgave is. Wel een avontuur, maar zeer inspannend. Gelukkig waren de heen en terugreis met een auto. De volgende dag naar Tidore. Een wonderwel schoon en netjes eiland. Rondgereden en vele zaken bezocht. Tevens in het paleis van de sultan geweest. Helaas begon het halverwege de dag te regenen. Daarna nog even naar het eilandje naast Tidore, waar eigenlijk geen toeristen komen. Dit was erg leuk en zeer enerverend.
Kortom alle dagen in de Noord-Molukken waren een geslaagd experiment. Neem veel geduld mee en laat je vooral veel bewonderen. Privacy heb je bijna niet, je bent net zo’n bezienswaardigheid als zij voor jou. Een uitzondering is Ternate, dit kent vele toeristen en is de laatste vier jaar enorm veranderd. Een echt zakencentrum aan het worden.

De volgende dag met het vliegtuig van Sriwijaya Air naar Makassar, alwaar we een uur of 6 moesten wachten voor onze vlucht naar Palu op Sulawesi.
In de late avond aangekomen en werden gebracht naar ons hotel. De dag erop kennis gemaakt met onze gids voor de komende dagen. Daarna de stad enigszins verkend en naar het lokale museum geweest. Dit is echt een aanrader en je kunt er al snel een uurtje of drie rondhangen. Ook al lijkt het dicht, men weet je te vinden en een rondleiding is prima te regelen.
De dag daarop een drietal dagen naar het Lore Lindu nationaal park. Als eerste een lange dag naar een afgelegen gebied met een leuk dorp, wat moeilijk te bereiken is. Geslapen in een soort van onderzoeksgebouwtje van wetenschappers. In de nacht geconfronteerd met een lichte aardbeving van ongeveer 5 seconden. Je wordt echt vreemd wakker op die manier. De volgende dag onderweg naar een dorp genaamd Tomado. Een drietal dorpjes gelegen in de vallei, waar je moeilijk kunt komen.
Via een bergtop, een slopende jungletocht van ongeveer 7 uren, door de stromende regen, berg op en daarna weer af, kwamen we uiteindelijk terecht in de vallei. Daarna nog 7 km lopen naar ons einddoel. Het laatste was de moeite waard, maar de lichamelijke inspanning ervoor waren op het moment van lopen niet leuk. De volgende dag via het meer van Lorde Lindu, via een andere manier terug. Een 18 km lange weg, die alleen gebruikt wordt door ojekts als een vorm van vrachtauto. Een inspannende maar mooie weg door je jungle. Hierbij nog verschillend apen e.d. gezien.
Na deze drie inspannende dagen terug naar Palu waarna we doorgingen naar Donggala, zo’n 30 km ten noorden van Palu, naar een duikresort. Lekker 2 dagen relaxen.
Hierna via een lange rit van ongeveer 9 uren naar Tentena, via Poso. De weg tussen Poso en Tentena was weg, en er werd hard gewerkt deze te herstellen. Dit geheel ging door de bergen.

De dag erop via de omgeving van Tentena, het Posomeer en een mooie waterval naar Betheleme en aldaar een tussenstop naar Morowali. Dit duurde ongeveer 6 uren. Alhier in een mooi hotelletje gezeten en gegeten in het restaurantje van onze gids Marthen. Een echte aanrader, zowel zijn restaurant, als mede zijns persoon als zijn de gids. Bij trips naar Morowali als mede Lore Lindu kunnen wij hem aanbevelen. Hierna een viertal dagen naar de Morowali. Naar de zogenaamde Wana (bush mensen).
Een groep van ongeveer 5000 mensen, die nog niet zo lang geleden in contact zijn geweest met de rest van de wereld. 12 jaar geleden waren wij daar al een keer, en toen hadden we het idee dat we net op tijd waren.
Nu 12 jaar later, nog steeds de moeite waard, nog steeds zeer primitief, erg mooi om te zien, zeer vermoeiend om er te komen, 6 uren door mangrovebos wandelend ( lees strompelend) En alhier geslapen in een lokaal huisje.
Helaas is ook hier de vooruitgang zichtbaar. Geen blaaspijpen meer, maar luchtbuksen. Tevens heeft men 1x per week tv, met een aggregaat, en Amerikaanse films met ondertiteling in het Engels?! Jammer, maar de cultuur ook hier gaat veranderen.
De laatste avond geslapen in het hutje, ver van de dorpjes. Bij een eenzame oudere man gelegen aan het grote meer in Morowali. De volgende dag met een kano terug en naar 3 uren, werden we opgepikt door een grote kano, welke ons bracht over zee in twee uren naar Kolonodale.
Alhier wederom met de auto, via Betheleme, naar Tentena voor de overnachting.
De afstanden zijn het niet, maar de wegen zijn redelijk slecht te noemen.
De volgende dag vroeg weg, voor een lange dag van ongeveer 10 uren via Pendolo en Palopo naar Rantepao.
Het grootste gedeelte ging goed. Echter de laatste 60 km via de bergpas van Palopo naar Rantepao was slecht. De weg die we vorig jaar hadden genomen op onze trip, nu in omgekeerde volgorde. De weg, op 5 verschillende plaatsen weggespoeld, door de overvloedige regen.
Tijdens onze rit een hoosbui, met grote rivieren via de berg over de weg. Kortom we wilden eigenlijk niet weten wat er ging gebeuren. Uiteindelijk na vele schietgebedjes toch in de vroege avond aangekomen in ons weeshuis te Rantepao.
Alhier een 5 tal dagen rondgebracht. Veel aandacht gegeven aan het dagelijkse leven van de kinderen aldaar. Met hen naar school gegaan. Veel huishoudelijke zaken geregeld, schoonmaak van de kamers, douche e.d. er komen veel vrijwilligers, maar opruimen zal iets meer in het programma moeten staan. De kids zijn in de morgen naar school waarbij veel gedaan zou kunnen worden in het tehuis. Tevens in de school Duitse als mede Engelse les gegeven ook aan de medeleerlingen van één van de kinderen van het tehuis. Dit op verzoek van de leraren.
In de middag moeten ze hun eigen was doen en daarna siësta. Daarna is er nog genoeg tijd voor aandacht voor de kids, extra les, Engels geven etc. of leuke dingen doen. Iedere avond kijken met de kids naar de tv, naar het plaatselijke soap, “superboy”, we begonnen het bijna leuk te vinden deze serie. Het is een soort onderweg naar morgen maar nog erger en voor de jeugd. Zelf in Rantepao nog een leuk souvenirtje gekocht.
Na vijf dagen met enig verdriet afscheid moeten nemen van de kids. Zeker te weten willen we binnen niet al te lange termijn nog een keer terug, maar dan wellicht voor een aantal weken. Daarna met Batavia Air, naar Jakarta voor 6 uur wachten voor de vlucht naar Dubai. Alhier 10 uur gewacht op de doorvlucht naar Amsterdam waar we op zondag 24 oktober aankwamen. Een reis van ongeveer 38 uur, geen pretje, neem dat van ons aan.
Bij elkaar ruim 650 foto’s gemaakt. Een trip die veel indrukken op doet. Vooral Noord-Molukken. Lore Lindu en Morowali erg vermoeiend, en weet waar je aan begint, doe dit vooral niet in de eerste week en als je nog nooit in Indonesië bent geweest, dan kan het zwaar zijn.

De goede organisatie van Green Canyon Reizen heeft dit voor ons mogelijk gemaakt, en we zijn Jan O. Staal ook dankbaar voor zijn inzet. Voor ons mocht het wederom Indonesië worden, wederom Green Canyon Reizen!!!