Reisverslag mevr. Haasen en mevr. Wichers-Bots Afdrukken E-mailadres

Reisverslag van mevrouw Haasen en mevrouw Wichers-Bots die in januari 2010 een reis op maat naar Bangladesh hebben gemaakt.


Wij moesten afgelopen januari voor ons werk naar een congres in Bangladesh. Daarnaast wouden we ook iets zien van het land, daarom hebben we bij Green Canyon Reizen een reis naar Bangladesh laten samenstellen.

Voor het congres startte, zijn we 5 dagen met een gids door Bangladesh gereisd. Al met al een hele belevenis in dit arme, overvolle, maar zeer vriendelijke land. Gelukkig zijn twee jaar geleden alle vervoermiddelen met vieze uitlaatgassen verboden. Over het algemeen hebben we gezien dat het land veel hardwerkende inwoners heeft die hun best doen om hun gezin te voeden. Het leven is voor heel veel mensen hard; men leeft in armoede. Wel verwonderlijk dat men in deze armoede zo vriendelijk is gebleven. In scholen en tijdens de culturele presentatie werd vol trots het volkslied gezongen. Belangrijk hoofdthema in dit volkslied is de verdraagzaamheid tussen de religies.
Ouders en kinderen werken samen op het land, op de rijstvelden, in fabriekjes of in de winkeltjes. Helaas zien we ook nog ouders met hun kinderen bedelen.
De natuur is prachtig, in het noorden is het heuvelachtig met regenwoud, er zijn prachtige moerasgebieden vol overwinterende Siberische vogels en er zijn, door Engelsen, aangelegde theetuinen.
Het land, een delta-gebied met heel veel water, telt 130 miljoen inwoners en dat voel je. Bijna overal is volk op de been. Het is bijna bijzonder als je eens even niemand ziet. Het verkeer is een chaos. Op dezelfde, soms niet geasfalteerde weg, wandelaars, fietsers, riksja’s, tuk tuks, auto, s, vrachtwagens en totaal gedeukte bussen.

Scholen
In Srimongal hebben we, onaangekondigd, een primary en een secondary school bezocht. We zagen een talentvolle leraar wiskunde die 55 meisjes in zijn piepkleine lokaal had zitten. Allen waren ze gericht op hem en luisterden naar zijn uitleg. Bij het wisselen van de activiteiten waren ze binnen 5 minuten met elkaar in groepjes aan het werk aan een soort biertafels met banken. Hij vertelde ons in uitstekend Engels dat zijn glimlach voor de leerlingen is. En gaf een voortreffelijke uitleg over hoe hij zijn klas organiseert.
Kinderen vanaf ongeveer 8 jaar leren op school Engels. Tijdens de basisschool gaan jongens en meisjes gezamenlijk naar school, daarna zijn er aparte scholen.
In het basisonderwijs treffen we vooral vrouwelijke docenten. Als er een probleem is met een leerling, gaat de docent op huisbezoek. Beide scholen kennen geen gedragsproblemen. Men weet niet wat autisme is. In Dhaka vertellen de teacher trainers ons dat ze hier wel leerlingen kennen met psychiatrische stoornissen. Er is een autisme Welfare foundation. We spraken met de directeur, dr. Rownak Hafiz.
In Dhaka bezochten we een BRAC (oorspronkelijk: Bangladesh Rehabilitation Assistance Committee, nu geen acroniem meer) school. Dit zijn scholen die opgericht worden midden in de sloppenwijken. Dit steeds in nauw overleg met de mensen die er leven. Brac bespreekt het belang van onderwijs voor alle leerlingen en richt samen met de gemeenschap de school in. De school was heel eenvoudig gebouwd en ingericht (golfplaten en een dak van bamboe), maar was niet zo overvol als in het Noorden van het land. ’s Morgen krijgen de jonge kinderen les, ’s middags in hetzelfde lokaal de ouderen en ’s avonds de oudsten. De hele gemeenschap kwam kijken terwijl wij op bezoek waren.
In een hoekje van de ruimte, stond een rolstoel voor een gehandicapte jongen die het programma van de klas volgde. In de leerboekjes heeft Brac de plaatjes aangepast en sommige vervangen door tekeningen van situaties met een niet gehandicapt kind samen met een gehandicapt kind.
Op alle drie de scholen waren wij onder de indruk van de aandacht die de leerlingen hebben voor de leerkracht en voor elkaar!!!
In het verleden werden leerlingen geslagen, zo vertelde onze gids, maar dat is nu erg gereduceerd.
Op dit moment gaat 80% van de kinderen in Bangladesh naar school. 5 Jaar geleden was dat nog maar 50%. De helft van de bevolking is analfabeet. 2.4 % Van het nationaal inkomen gaat in Bangladesh naar onderwijs.
Men is heel hard aan het werk om te zorgen dat alle kinderen naar school gaan. In de krant lezen we dat vanaf dit schooljaar alle boeken voor het primair onderwijs gratis zijn en op tijd worden verschaft. In 2010 streeft men ernaar om op elke school een inclusie medewerker op te leiden.

We zijn al weer een paar weken thuis en genieten we nog na van onze fantastische reis naar Bangladesh. We zijn Green Canyon Reizen heel erg dankbaar dat ze deze
reis tot een onvergetelijke ervaring hebben gemaakt. We waren heel tevreden over de
gids, de accommodaties en de reisbestemming. Alsnog hartelijk dank!
Als we nog een keer op reis gaan naar een verre bestemming, zullen we zeker aan jullie denken.


Mariette Haasen en Jose Wichers-Bots.