Reisverslag familie Woldring-de Vries Afdrukken E-mailadres

Reisverslag van familie Woldring-de Vries, zij hebben van 5 t/m 28 oktober 2009 een Zuid-Sulawesi bouwsteen en een op maat samengestelde reis door Zuidoost-Sulawesi gemaakt. Vooral Zuidoost-Sulawesi is een gebied waar verhoudingsgewijs nog weinig tot geen toeristen komen.

Op 5 oktober vertrokken we met Malaysia Airlines via Kuala Lumpur richting Jakarta, alwaar we een laatste stukje vlucht pakten met Garuda Indonesia richting Makassar. Uiteindelijk na zo’n 26 uren, inmiddels 6 oktober arriveerden we in Makassar, in een zeer luxe hotel Sahid. Wel lekker na 26 uur, maar enigszins overtrokken. We arriveerden alhier rond 19.00 uur, plaatselijke tijd. We weten het zeker, de volgende keer nemen we een stopover ergens, want zo lang reizen, is wel erg vermoeiend.

Woensdag 7 oktober hebben we een vrije dag te Makassar. Alhier veel rond gewandeld en met de fietstaxi vele bezienswaardigheden bekeken. Vele dwarsstraatjes gezien en bewandeld en uiteindelijk is Fem nog naar de kapper geweest een waar feest voor zowel haar als het personeel, want hoe vaak komt hier een Nederlandse vrouw? In de avond gegeten in een RM, Losari, een aanrader, ongeveer 1 km vanaf het hotel, erg lekker en gezellig.

Donderdag 8 oktober opgehaald door onze gids en chauffeur. We begonnen met een kleine rondleiding in de stad, o.a. Fort Rotterdam en het museum aldaar. Verder een bezichtiging van de oude haven, alwaar Buginese bootjes worden geladen en gelost, een beetje een achterbuurt, maar wel leuk om te zijn. Zeer vriendelijke mensen, een leuk en gezellig buurtje om doorheen te lopen.
Door een wijziging verder van het programma, via de watervallen van Malino doorgereden naar een eilandje zo’n 150 km ten noorden van Makassar. De naam is Pulau Dutungan. Een klein eilandje zo’n 5 minuten varen vanaf het land. Alhier een klein restaurantje met een aantal kleine hutjes als onderkomen. In de weekeinde moet je er niet zijn, maar door de weeks ben je alleen. Leuk, primitief en knus. Een aanrader voor iemand die even wil rusten. Toevallig troffen wij de eigenaar van het eilandje, een krasse oude man die nog Nederlands sprak. Hij was er toevallig voor zijn plantage op het eilandje van mango’s. Je kunt er verder zwemmen, snorkelen, rondwandelen, verdwalen gaat niet daar is het te klein voor.

Vrijdag 9 oktober na gewekt te zijn door tenminste drie moskeeën vertrokken vanaf het eilandje richting Mamasa. Via Pare-Pare door naar de lunchplek.
Na de lunch in Polewali een slaapstadje, waar echt niets is vertrokken voor een tocht de bergen in. Een afstand van 91 km, maar duurt ongeveer 6 tot 7 uren. Aan het einde van de rit, heb je het wel even gehad. En inmiddels rond 19.00 uur aldaar gearriveerd, lag het gehele dorp zonder stroom. Dit bleef de gehele avond en nacht zo.
Verder bij kaarslicht gegeten, wat weten we niet, want het was niet te zien, maar wel lekker.
Uit de kamer een vogeltje verwijderd als mede een spin door het hotelpersoneel laten verwijderen. Dit dier had een spanwijdte van meer dan 15 centimeter, en ook het personeel was niet gelukkig met dit dier.
Neem verder wel oordopjes mee, want het blijft een herriedorp. Honden, hanen, brommers, toeteren, moskee, vliegen, generator van de buren, kortom veel herrie en een korte nachtrust.

Zaterdag 10 oktober, in en rond de omgeving van Mamasa gebleven. Prachtige omgeving en een aantal traditionele woningen en dorpjes bezocht. In de middag ergens lokaal gegeten voor omgerekend € 1,65 met zijn tweeën. Verder doorgereden naar een locatie alwaar met grafkisten in een vorm van een karbouw bewaard worden. Een mooie omgeving en een prachtig stukje geschiedenis. Daarna terug naar Mamasa, naar enige warmwaterbronnen en aldaar met de lokale jeugd gespeeld. Zowel zij als jij bent de attractie. Je ruikt nadien nog wel naar zwavel maar dit slijt weg. Voor het diner langs een kerk gelopen en alhier was een kerkkoor aan het repeteren. Een prachtig geluid, en gesproken met de koorleidster, zij kwam uit Timor en leidde koren die meededen aan competities. Erg leuke indruk.
In de avond net voordat we wilden gaan eten, viel voor de rest van de avond en nacht de stroom weer uit. Dus het zelfde ritueel als gisteren, gewapend met beiden een zaklampje kom je een eind. Met oordopjes, ging het slapen prima.

Zondag 11 oktober, dezelfde weg terug richting Polewali, en aldaar wederom de lunch. De tocht duurt uiteraard net zo lang. Daarna door naar Rantepao. Alles bijelkaar een dag van zo’n 10 uren. De dag was een vrij lange dag en rond 19.00 uur arriveerden wel pas op de plek van aan- komst. Dit bleek ipv het hotel, het adres van de touroperator van Emerald Indonesia. Zo’n 4 km buiten het stadje Rantepao. Zij woont in een traditioneel Toradjahuis. Erg leuk om hier te verblijven en vele malen leuker dan in een onpersoonlijk hotel te Rantepao.
In de avond veel met de touroperator gesproken, een leuke vrouw, en veel van haar geleerd. Verder runt zij het weeshuis te Rantepao, alwaar we tzt zullen gaan kijken.
Onderweg te Enrekang, nog een vrijgezellenfeest bijgewoond van een 25 jarige bruid. Een gezellig feest. De omgeving er naar toe was mooi.

Maandag 12 oktober, een dag in en rond de omgeving van Makale, de hoofdstad van Toradjaland. Alhier bij een gigantisch grote begrafenis geweest. Fantastisch mooi om te zien en geweldige indrukken gekregen. Alhier is een begrafenis geen droevige gebeurtenis het gaat om de overledene die hierna een nog beter “leven”, zal krijgen. Iedereen is welkom, zelfs toeristen. Er waren er dan verhoudingsgewijs redelijk veel. Een stuk of 20 zeker. Verder in een vallei geweest alwaar men de al oude TauTau-poppen had staan nabij verschillende oudere graven. Alles een vrij indrukwekkend schouwspel. Omgeving erg mooi. Via een oud met nog stenen pannen bedekt Toradjahuis, één van de weinigen gegaan naar het plekje Batutumonga. Alhier is een vorm van een hotel, alwaar je in een zogenaamd origineel Toradjahuis een keer kunt overnachten. Wij zijn echter de gehele dag in de omgeving bezig geweest vele sites te bezoeken, een erg mooie dag.

Dinsdag 13 oktober. Zo’n 10 jaar geleden waren we hier al een keer geweest en er was weinig veranderd.
De volgende morgen hadden we een mooi uitzicht moeten hebben over het dal, en wel in de richting Rantepao, echter we zaten met onze hoofden in de wolken, hetgeen een behoorlijk klein wereldje opleverde. De rest van de dag bleef bewolkt wat eigenlijk voor het programma prima uitkwam. We gingen een wandeling maken in de omgeving, via de terrasrijstvelden, richting dorpjes en omgeving. Erg prettig om dit toch nog in 28 graden te doen, maar dit keer zonder die felle zon. Onderweg in een dorpje geweest alwaar men een begrafenis aan het voorbereiden was. Eigenlijk nog mooier dan de echte, want je ziet alles in zijn echtheid. Kortom blij dat we dit tegenkwamen. Tegen het einde van de middag weer terug naar het huis van de touroperator. Alhier namen we afscheid van onze gids, waar we niet tevreden over waren en dit ook duidelijk hebben aangegeven aan de Emerald Indonesia Travel.

Woensdag 14 oktober, een vrije dag te Rantepao. Een stadje waar veel bedrijvigheid heerst, echter na een uurtje of 2 vonden we het wel genoeg. Een stadje als zo velen in Indonesië. Gebruik het als een uitgangsbasis voor omgevingsverkennende factoren en verder is er weinig aan. In de middag naar het weeshuis geweest welke wordt gerund door de touroperator. Alhier een gehele middag rondgebracht. Er waren op dit moment 15 kids, van 2 t/m 12 jaren. Ondanks het taalprobleem ging alles prima. Een aantal leuke spelletjes met de kids gedaan. Best de moeite waard om alhier eens te kijken. We begrepen dat je ook hier langer kunt blijven. Wellicht leuk voor een week om dingen te kunnen doen met de kids.

Donderdag 15 oktober vertrokken voor de trip naar Sengkang. Via de plaatselijke dierenmarkt, Bolu, zo’n 5 km buiten Rantepao. Alhier worden karbouwen en varkens verhandeld. Een leuke gezicht echter voor de dierenliefhebber niet altijd even plezierig. De weg vervolgt richting het oosten, via Palopo een stadje aan de oostkust van Zuid-Sulawesi. Weinig te beleven, maar wel een perfect schoon stadje. Onderweg hier naartoe, de weg met geweldige vergezichten en een mooi berglandschap.
De weg was goed berijdbaar, wel een welkome afwisseling. Door naar Sengkang. Rond 16.00 uur arriveerden we op de plek. In het hotel gebouwd rondom een zwembad. Een apart plekje en natuurlijk had ook dit dorp stroomproblemen voor bijna de gehele avond en nacht, maar we waren inmiddels wel wat gewend. In de namiddag met een bootje richting het meer Danau Tempé. Echter gezien de zeer lage waterstand niet het meer opgekund. Jammer maar helaas. De omgeving er naartoe prima en veel vogels gezien. Sengkang een leuk en klein stadje, wellicht leuk voor een dagje. Verder weinig te beleven.

Vrijdag 16 oktober vanaf Sengkang richting Bira. Een vrij lange dag. De weg redelijk te bereiden, maar er waren stukken bij!!! Het viel ons op dat alhier veel strenge moslims waren. Veel meisjes allen met hoofddoekjes en dit is voor ons wel eens anders geweest. Desalniettemin een leuke tocht. In dorpjes onderweg geweest alwaar volgens ons weinig tot geen Europeanen zijn geweest althans niet de laatste jaren.
Via Sinjai gegaan en net hiervoor via een school, alwaar we gewoonweg naar binnen zijn gelopen. Dit leverde hilarische taferelen op maar wel erg leuk en open. De foto’s hiervan doorgemaild naar de school. Door richting Bira via plaatsjes waar men de zogenaamde originele Buginese schepen nog bouwt. Na aankomst in Bira, enigszins gezwommen en gesnorkeld. Dit is echt een toeristenstadje, weinig te beleven wat echt Indisch is. Vooral gasten uit Makassar komen hier gedurende het weekeinde waardoor het een geweldige drukte wordt. Gelukkig gingen we net voor de stroom uit.
Tegen zonsondergang de berg opgeweest nabij Bira, alwaar we op zoek gingen naar de apen. Deze gevonden als mede wilde zwijnen, hetgeen niet werd verwacht.
Een mooie zonsondergang meegemaakt. Voor het echter snorkelwerk moet je naar één van de nabij gelegen eilandjes. Bira op zich is niet zo geweldig.
De gehele trip van Sengkang naar Bira, is weer compleet anders dan het voorgaande, vlakker en droger, maar niet minder mooi.

Zaterdag 17 oktober, we zouden nog een dag blijven te Bira, echter door een vluchtwijziging in de vroege middag reeds richting Makassar, voor onze volgende vlucht.
Via de kustweg richting Makassar, alhier veel mooie vergezichten gezien. Tevens de kust is prima om langs te rijden. Onderweg naar de kapper gegaan, om mijn haar te laten knippen, de kosten ongeveer 80 eurocent, wat in Nederland ongeveer 20 euro moet zijn.
Je bent een bezienswaardigheid in de winkel voor beide partijen. Onderweg veel veranderende landschappen en alles even prachtig om te zien. In de vroege avond aangekomen te Makassar. Alhier op zaterdag wezen uiteten, een avond in Makassar om niet te vergeten, vreselijk druk en iedereen lijkt wel op stap. Zaterdagavond een echte stapavond in de stad van z’n 1 1/2 miljoen mensen Wel gezellig.

Zondag 18 oktober, we zouden naar Kendari, maar door ziekenhuisopname van mijzelf de afgelopen nacht, voor 1 nacht, ivm uitdrogingsverschijnselen en acute voedselvergiftiging stelden we dit even uit voor een dag. Alhier dus nog een nacht in Makassar gebleven. Bijkomen, uitrusten en krachten opbouwen voor het vervolg.

De volgende dag, maandag 19 oktober vertrokken vroeg in de ochtend naar het vliegveld, voor een vlucht van nog geen uur naar Kendari, Zuidoost-Sulawesi.
Het uitstel van de vlucht leverde geen problemen op, men veranderde op de e-ticket gewoon met pen de datum en we gingen de 19e. Rond 10.30 uur aankomst te Kendari, althans de luchthaven. Deze ligt zo’n 35 km buiten het stadje.
Eenmaal in het stadje naar het hotel. In de middag het stadje in geweest. Kendari een zeer lang gerekt stadje. Veel bedrijvigheid, en het lijkt als of het hier nog een paar jaar achterloopt maar men doet z’n best de achterstand in te halen in rap tempo. Alles is wat verder van de rest van Indonesië. Wel lijkt alles prima voor elkaar. Het oude gedeelte is vrij smerig, maar het heeft wel wat. Wij kregen de indruk dat de mensen wel wat primitiever waren dan andere gedeelten van Sulawesi. De haven indrukwekkend. Verder heeft Kendari een leuke wandelpromenade, alwaar iedereen vooral de jongeren flaneren. Tegen de avond ontstaan er spontaal allerlei eetstalletjes en is het een drukte van jewelste. Gezien de uitgestrektheid van het stadje, ben je verplicht een bemo te nemen, maar voor 3000 Rupiah is dit niet echt een probleem. Er zijn er genoeg en dit gaat de gehele dag gewoon door.

Dinsdag 20 oktober samen met de gids naar een waterval gegaan, zo’n 70 km buiten Kendari. De weg er naartoe is prima, en onderweg vele leuke plekjes aangedaan. Alhier ben je zelf ook een trekpleister van aandacht van de lokalen en zowel jij als zij zijn beiden verbijsterd, verbaasd, verwonderd, nieuwsgierig en plezierig om alle aandacht die jij krijgt als wel zij. Vele leuke plekjes gezien. De waterval, was ondanks het weinige water, einde droge tijd, een leuke en frisse afwisseling. Alhier kon je badderen en is iets wat we ook wel deden. Langs de kust vele mangrovebossen en voor visserij.
Alle dorpjes lijken vrij armoedig onderweg maar dit is in onze ogen nog het Indonesië als van 20 jaar geleden. Vriendelijke mensen, veel bekijks, veel verwondering, en hoe “minder goed“, ze het ook hebben, altijd tevreden. Op de terugweg, langs een zogenaamd eilandje gegaan, welke dicht bij Kendari ligt en is verbonden middels een brug. Erg leuk om hier over te gaan en alhier is echt nog nooit een toerist geweest. Bij iemand uitgenodigd om naar zijn gevangen tropische vissen te kijken, die hij verkoopt aan de chinezen. Vanaf hier een mooi uitzicht richting Kendari.
Als je je een beetje van de gebaande paden afwaant is deze trip een fantastisch iets om te doen. Neem het heft en eigen hand en laat je gids datgene doen wat jij wilt. Zowel voor haar was dit ook een nieuwe ervaring want ook zijn was nog nooit op deze plaatsen geweest.
In Zuidoost-Sulawesi, zijn nog geen echte gidsen. Wij hadden een vrouw van 24 jaar, die engels had gestudeerd en zij was er voor ons. Zij had nog niet echt toeristen rondgeleid, maar als je zelf weet wat je wilt, kan je alles gedaan krijgen.
Kendari, verder heeft weinig te bieden, een dag of 2 is lang genoeg.

Woensdag 21 oktober, eindelijk een keer uitslapen, en met de snelboot van 12.00 uur richting Raha. De helft van de bagage achtergelaten bij de chauffeur en vervolgens met de boot een trip van ongeveer 3 ½ uur richting Raha. Onderweg, langs het eiland Muna, en mooie gezichten.
Het eiland lijkt bijna onbewoond en lijkt nog in zijn natuurlijke staat. Vele hoge bergtoppen en prachtige palmbomen en stranden. Kortom een leuke trip. De toestand aan boord is eveneens een belevenis. Alles en iedereen wil er tegelijk op en af en alles door het zelfde deurtje. Alles lukt zonder veel ruzie en uiteindelijk komen wel aan te Raha. Een stadje op het eiland Muna. Een leuk klein stadje met een klein centrum. Weinig tot geen toeristen zijn ze alhier gewend. Gezien het tijdstip niet meer naar de lagunes kunnen gaan.

Donderdag 22 oktober de volgende dag een dagtrip over het eiland. Richting de lagune, met verschillende kleuren als mede naar de grotten met prehistorische tekeningen. Om alhier te komen met de brommertaxi, een belevenis op zich maar je krijgt er ook wat voor. Er was geen auto te krijgen, gezien de toestand van de wegen. Een leuk dorp, Raha en de omgeving is meer dan fantastisch om te zien. Vooral de uitstapjes richting de lagune en de grotten zijn meer dan de moeite waard. Hoe verder je weg gaat van Raha hoe primitiever alles wordt. Hier komt echt niemand, en men leeft echt nog als 30 jaar geleden.
Ondanks de toestand van de weg is het zeer de moeite waard om alles te zien. Je nieren zitten tussen je schouderbladen, maar dit zakt de komend uren wel weer.
De gehele trip droog gebleven echter deze middag een bui gehad van ongeveer 2 uren. Natuurlijk zit je dan op de brommer, maar mag je schuilen in een huisje.
Ver weg van de bewoonde wereld maar een ervaring rijker.
Alles in het geheel erg liefelijk, erg mooi, leuke dingen gezien, de mensen zijn erg nieuwsgierig. Je bent zelf een attractie onderweg. Nogmaals enigszins buiten de gebaande paden is het leuker. Een dagje extra in Raha had van mij gemogen.

Vrijdag 23 oktober, met de ochtendboot van 10.00 uur richting Bau Bau. Een trip van ongeveer 3 uren, dit is lang genoeg. Gehele dag op dek gezeten. Erg mooie trip maar erg warm. Vele mooie vergezichten, en een belevenis op zich.
In de middag rustig aan gedaan, en verbleven in het mooiste hotel van de stad met zwembad. Tegen een uur of vier, gewandeld richting het stadje, zo’n 2 km vanaf het hotel. Een leuk bedrijvig en relatief schoon stadje. Echt een stad, met vele gezichten, erg traditioneel maar tevens op de toekomst gericht. Een leuke markt, oudere binnenstad, als mede veel leven langs de rivier die de stad in tweeën deelt. De oude haven veranderd iedere avond in een wandelpromenade met vele winkeltjes, eetstalletjes e.d..kortom veel leven in de brouwerij. Het stadje is groots opgezet, veel vriendelijke mensen, en veel te doen.

Zaterdag 24 oktober, een dagje rond en in Bau Bau. Allereerst richting het noorden alwaar we gingen naar een mooi uitzichtpunt over de stad als zodanig. Gewandeld, gereden, een school bezocht, en voor je het weet is de ochtend reeds voorbij. In de middag naar de kraton geweest en een bezoek gebracht aan deze. Alhier is een oud Nederlands fort gebouwd, één van de grootste van de VOC denk ik, en alhier veel gezien. Mooi uitzicht over het stadje, verder het sultanhuis bezocht, als mede het museum. Alles erg de moeite waard. In de middag uiteindelijk mijn lang verwachte saté kambing gegeten. In de late middag naar het strand voor wat zwemmen.
In het weekeinde is dit een populair strandzwemparadijs voor de lokalen. Het was redelijk druk. Bau Bau had was ons betreft nog wel een dagje bij gekund, maar door de ziekenhuisopname is deze komen te vervallen.

Zondag 25 oktober weer met de sneldienst, boot, van Bau Bau, via Raha naar Kendari. We waren zo verstandig om onze stoelen te promoveren tot de 1e klas cabine. Een aanrader voor de trip van zo’n 6 uren. Rond 14.00 uur terug te Kendari.
In de middag wederom in Kendari, en in de avond langs Kendari-beach geflaneerd. Lekker gegeten en gezien de muziek waande je je even terug in de jaren 60.
Alhier mijn eerste biertje van de gehele vakantie te pakken kunnen krijgen.
Een leuke zwoele zomeravond, met mooie geluiden en veel te zien.

Maandag 26 oktober met de vlucht van 10.00 uur, terug richting Makassar. Rond 13.00 in het hotel en daarna via de shoppingstraten echt even toerist gespeelt en op jacht naar souvenirs. Alhier waren we de gehele middag wel mee zoet. Veel leuke snuisterijen gevonden en met de goede onderhandelingstactiek nog wat meegenomen ook.
In de avond ons afscheidsdiner gehad welke we zelf samenstelden uit loempia’s e.d. Een erg leuk cafe-achtig restaurantje.
Kortom einde vakantie en een leuke periode geweest.

Dinsdag 27 oktober met de vlucht van 12.00 uur van Garuda Indonesia, terug naar Jakarta. Gezien het tijdsverschil rond 13.30 uur alhier aangekomen.
De doorvlucht met Malaysia Airlines, rond 18.30 uur, duurde nog even, en op de luchthaven een voetreflex massage genomen. Dan kom je achter het feit dat je spieren hebt op plekken dat je niet wist dat je ze had. Nog wat gegeten op de luchthaven om je laatste Rupiah’s op te maken en met de vlucht naar Kuala Lumpur. Rond 21.00 uur arriveerden we op de luchthaven voor de vlucht van 23.59 uur richting Amsterdam. Deze bleek echter vertraagt naar 03.45 uur. Met een maaltijdbon eindelijk eens gegeten bij de Burgerking en een vette hamburger genomen. Terwijl deze naar binnenging, bleek ons dat de vlucht verder vertraagt was naar 08.30 uur. Malaysian personeel druk in de weer en we kregen een dagje extra in Maleisië.
Na inchecken in Maleisië, via de paspoort controle, met de bus naar een hotel in Nilai, een stadje zo’n 45 km naast de luchthaven. Zo’n 5 uren geslapen en de met de bus terug naar de het vliegveld. Kortom een dagje extra vakantie te Maleisië, hadden we niet gepland maar wel een grappige ervaring.

Woensdag 28 oktober met het vliegtuig vanaf Kuala Lumpur, vertrokken rond 09.00 uur voor de 12 uur durende vlucht naar Amsterdam. Gelukkig dit keer een redelijk relaxte stoel kunnen bemachtigen, waar ik mijn lange benen kwijt kon. Enigszins geslapen. Rond 16.00 uur, lokale tijd terug op schiphol. Alhier de trein genomen naar Meppel. We dachten de sneltrein echter deze bleek te blijven hangen achter een stoptrein. Uiteindelijk te Meppel, uiteraard geen taxi en rond 21.00 uur thuis, wat eigenlijk 09.00 uur had moeten zijn.

Als het aan ons ligt gaan we de volgende keer weer met Green Canyon Reizen!

Familie Woldring-de Vries.